ଵର୍ଷାଋତୁ ପ୍ରତି

ସୌରଭିତ ସୃଷ୍ଟି: ସ୍ବଭାବକବି ଗଙ୍ଗାଧର ମେହେରସ୍ଵଭାଵକଵି ଗଙ୍ଗାଧର ମେହେର ତାଙ୍କର ଏହି “ଵର୍ଷାଋତୁ ପ୍ରତି” କଵିତାରେ କୃପଣ ଜନଙ୍କର ଦୋଷ ବଖାଣି ଅଛନ୍ତି । ସାଗର ଭଳି ଅମାପ ଜଳରାଶି ଥାଇ କି ଲାଭ ଯଦି ତାହା ଲୋକଙ୍କ ତୃଷ୍ଣା ନୀଵାରଣ କରିପାରୁନି । ଯେଡେ଼ବଡ଼ ପ୍ରତିଭାଵାନ ହୋଇଥାଉ ଯଦି ତାହାର ପ୍ରତିଭା ସମାଜର ହିତସାଧନ କରୁନାହିଁ ତାହେଲେ ସେ ଓ ତାହାର ସମସ୍ତ ଉନ୍ନତ ଗୁଣ ବୃଥା !

~ ଵର୍ଷାଋତୁ ପ୍ରତି ~

ଦାନେ କୁଣ୍ଠିତ କାହିଁକି ଵରଷା,
ତୁ ଯେ ମହୀର ସକଳ ଭରସା ‌।

ତୁ କି ଏମନ୍ତ ଭାଵିଥାଉ ମନେ,
ମହୀ ରହିଛି ସାଗର ଵେଷ୍ଟନେ;

ତାକୁ ନଥିଵ ଜଳର ଅଭାଵ,
ତେଵେ ନଜାଣୁ ତୁ ଲୋକସ୍ଵଭାଵ ।

ବଡ଼ ହେଲେହେଁ ଯେ ନୀଚହୃଦୟ,
କେଵେ ହୋଇଛି କି ପରେ ସଦୟ ?

ମହୀ ମଲେହେଁ ହୋଇ ଶୁଷ୍କକଣ୍ଠ,
ସିନ୍ଧୁ ସଲିଳ ଵିନ୍ଦୁ ଲାଭ କଷ୍ଟ ।

କ୍ଷୁଦ୍ର ହେଲେହେଁ ମହୀକି ଅଚଳ
ଉଚ୍ଚହୃଦୟ ‌ହେତୁ ଦିଏ ଜଳ ।

ମେଘମାନେ ତୋ ଉତ୍ତମ ଚାକର,
ଅତି ଉନ୍ନତ ହୃଦୟ ତାଙ୍କର ।

ମହୀ ଜୀଵନ ରକ୍ଷା ଚିରକାଳ
କରୁଅଛନ୍ତି ଵିତରି କୀଲାଳ ।

ତୋର ଆଦେଶ ପାଇଵା ମାତରେ
ଦାନକରିଵେ ଜଳ ଅକାତରେ ।

କେହି ବୋଲିଵେ ସିନା ସିନ୍ଧୁନୀର
ଶୋଷି ହୋଇଛି ସିନା ଦାନଵୀର ।

ନିଜେ ଵିତରି ନଜାଣେ କୃପଣ,
ଖଣ୍ଟେ ନିଅନ୍ତି ବଳେ ତା’ର ଧନ ।

ଖଣ୍ଟ ହେଲେହେଁ ପରକୁ ପ୍ରଦାନ
କରି ଜାଣେ ଯେ ସେ ଲୋକ ପ୍ରଧାନ ।

ନିଜେ ତୁ କରିନାହୁଁ ଖଣ୍ଟପଣ,
ଗ୍ରୀଷ୍ମ କରିଛି ତୋ କରେ ଅର୍ପଣ ।

ତୁହି ମହୀକି ଦେବୁ ଯେତେ ଜଳ,
ଦେଵ ସିନ୍ଧୁକୁ ନଥୋଇ ସକଳ ।

ନୀଚହୃଦୟ ସଞ୍ଚି ରଖେ ଧନ,
ସାଧୁ ସାଧଇ ଲୋକପ୍ରୟୋଜନ ।

ଫଳ ପ୍ରସୂନ ଵସ୍ତ୍ର ଉପାଦାନ
ମହୀ କରିଵ ଜୀଵକୁଳେ ଦାନ ।

ଉପସ୍ଥାପନା: ଶିଶିର ସାହୁ ମନୋଜ

© ଶବ୍ଦଭେଦ